Category: Poems – ကဗျာ
-
Post 87 – ဓားလွတ်ထက်ထက်ကပွဲသိမ်းကွက်တွေခုတ်နိုင်တယ် ( မင်းကိုနိုင် )
လူအရေအတွက်နဲ့ လက်နက်ဆိုတာကကာလတခုပဲ လူရှိန်မယ်တကယ်တိုးကြည့်မှ ပြိုနေမှန်းသိတာ ဓားအိမ်ကျောက်စီအသွားတုံးတုံးကိုဓားလွတ်ထက်ထက်ကပွဲသိမ်းကွက်တွေခုတ်နိုင်တယ် ကာလရှည် ကျင့်ဝတ်ပျက် အခွင့်ထူးခံခဲ့သမျှစွမ်းရည်မဲ့နေမတရားမှုနဲ့တွဲလျက်အမှားတွေလည်းဆက်တိုက်ကျူးလွန်ပြည်သူကလည်းအပြင်းအထန်ဆန့်ကျင်ဒီလိုစစ်တပ်စိတ်ဓာတ်ပြိုသွားတာက ဓားတုံးတာပဲ သံတမန်ရေး စွန့်ပယ်ခံရခိုက်ဘဏ္ဍာရေး သွက်ချာပါဒလိုက်ဒါတွေထည့်မပြောသေးပါဘူး “ဓားအိမ်ကျောက်စီအသွားတုံးတုံးကိုဓားလွတ်ထက်ထက်က ပွဲသိမ်းကွက်တွေခုတ်နိုင်တယ်” -မင်းကိုနိုင် ၈/၁၂/၂၃ Facebook ပေါ်မှာပါတော်လှန်ရေး နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေ ပိုပြီး လူမြင်များနေစေဖို့ ၊မူရင်း Facebook Post ကို ပိုပျံ့စေချင်ရင် ဒီလင့် ကို သွားပြီးR C S ( React , Comment , Share ) လုပ်ပေးသင့်ပါတယ် ။< လုံခြုံရေး အရ စိတ်ချရအောင် တော်လှန် အကောင့်နဲ့ လုပ်နိုင်ပါတယ် ။ )
-
မြစ် ( သင့်သူ )
– မြစ် –••••••••••••••••• ကန္တာရကိုဖြတ်ပြီးစီးခဲ့ကျောက်စိုင်ကျောက်သားတွေကို တိုက်စားပြီးစီးခဲ့စိမ်းညို့ညို့တောအုပ်တွေမြို့ပြရဲ့ စိမ်းကားမှုတွေကျေးရွာတွေရဲ့နွေးထွေးမှုတွေပျော့ပျော့မာမာ တိုက်စားပစ်ခဲ့ရမှုတွေ။ တစ်ခါတစ်လေ အထီးကျန်ပြီးတစ်ခါတစ်လေ အလိုက်သင့်တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်တစ်ခါတစ်လေ အသုံးချခံရပြီးတစ်ခါတစ်လေ အားကိုးခံရတယ်။ အပြစ်ဖွဲ့ခံရတဲ့ အခါလည်းစီးရတာပဲနောက်ကျိ ရှုပ်ထွေးနေလည်းစီးရတာပဲကြည်လင်အေးမြနေတော့လည်း စီးဆင်းခဲ့ရကွေ့ကောက်နေလည်း စီးဆင်းခဲ့ရပြန်ဖြောင့်နေလည်း စီးဆင်းခဲ့ရပေါ့စီးမြဲ ဆင်းမြဲ ဦးတည်ရာကတစ်ခုတည်း။ မြတ်နိုးတတ်တယ်ရက်စက်တတ်တယ်။ အရောင်ပြောင်းရတယ်ကူညီရတယ်။ တိမ်တွေညိုရင် အရှိန်ပိုတင်ရတယ်နေသာရင် သာယာပြရတယ်လှိုင်းကြက်ခွပ်တွေကာထားတော့နှလုံးသားကို ဘယ်မြင်ရမလဲ။ ဒူးမထောက်ဘူးမကြောက်ဘူးကိုယ့်လမ်းကြောင်းနဲ့ကိုယ်ကိုယ့်အရှိန်နဲ့ကိုယ်မငိုဘူး မရယ်ဘူးပေါင်းရဲတယ် ခွဲထွက်ရဲတယ်လမ်းမပျောက်ဘူးကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ကိုယ်လမ်းဆုံးမှာ ပင်လယ်ရှိကြောင်းယုံတယ်။ အကိုင်းခက်မရှိအတိုင်းအတာမရှိစည်းရှိတယ် ကမ်းရှိတယ်ဟုတ်တယ်ခင်ဗျားကျုပ်ကို ကြည့်ကျုပ်က မြစ်မြစ် ဆိုမှ မြစ်မြစ်မှ တကယ့်မြစ်။ ။ – သင့်သူ Facebook ပေါ်မှာပါတော်လှန်ရေး နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေ ပိုပြီး လူမြင်များနေစေဖို့ ၊မူရင်း Facebook Post ကို ပိုပျံ့စေချင်ရင် ဒီလင့် ကို သွားပြီးR…
-
ညီမလေးနဲ့ နိုင်ငံတော် ( သင့်သူ )
` ညီမလေးနဲ့ နိုင်ငံတော် “•••••••••••••••••••••••••••••• ညီမလေး ကြည်သာအေးချမ်းကို ဆက်သွယ်တဲ့အခါအကိုပြန်လာပါလားတဲ့။ ညီမလေးရေအကို့ညီမလေး ကြည်သာအေးချမ်းရေအကိုပြန်လာချင်တာပေါ့အကိုရွာကိုလွမ်းတဲ့အခါ အညာကိုပြေးပြေးမြင်တယ်။အကိုသိပ်နာတာပဲ။ ကိုယ့်အတ္တကိုယ်မီးမြှိုက် ဒီခေတ်ကြီးထဲ ရှိုက်ရှိုက်ပြရတာ ရင်တွေသိပ်နာတယ်။ခေတ်ပညာတွေဟာ တောနဲ့မဆိုင်ကြောင်းသေနတ်နဲ့မဆိုင်ကြောင်းကျည်ဆံတစ်တောင့်ဟာ ပညာတတ်တစ်ယောက်ကိုလည်းသေစေတယ်။ကျွန်ရူးတစ်ကောင်ကိုလည်းသေစေတယ်။မညီမျှတဲ့အကြောင်းတဲ့။ ညီမလေးရေကြည်သာအေးချမ်းရေကမ္ဘာကြီးက စောင်းနေတယ်။မြန်မာပြည်ကပိုစောင်းတယ်။နှစ်ပေါင်းများစွာ လူညစ်ကျယ်တွေနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးဟာစောင်းနေတယ်။ပညာရေးဟာစောင်းနေတယ်။လူ့အခွင့်ရေးဟာ တစ်ခြမ်းစောင်းနေတယ်။ဒီတစ်ခြမ်းစောင်းနေတဲ့ နိုင်ငံထဲ ငါ့ညီမလေးကို ဘယ်ထားခဲ့ရက်မလဲ။ ညီမလေးက ခရမ်းပြာတွေကြိုက်တယ်ပြောလို့တောထဲက ပျဉ်းမပွင့်တွေ ဖုန်းနဲ့ ရိုက်ပြီးပို့လိုက်တယ်။ကြည်သာအေးချမ်းလေး အေးချမ်းပါစေကွယ်။ညီမလေးက အဝါရောင်ကြိုက်တယ်ဆိုလို့စစ်ဘေးရှောင်သွားတဲ့ လူမရှိတဲ့ ရွာထဲကဖြတ်ရတုန်း အိမ် ခြံစည်းရိုးမှာစိုက်တဲ့ ပုဏ္ဏရိပ် အဝါရောင်လေးလည်း ပို့ပေးလိုက်တယ်။ကြည်သာအေးချမ်းလေး ငြိမ်းချမ်းပါစေကွယ်။ ညီမလေးသခင်သန်းထွန်းရဲ့အကြောင်းတွေလည်းမဖတ်နဲ့ချီဂွေဘားရားအကြောင်းလည်းမဖတ်နဲ့မဟတ္တမ ဂန္ဓီအကြောင်းလည်းမဖတ်နဲ့။နယ်ဆင်မန်ဒဲလားအကြောင်းလည်းမဖတ်နဲ့။ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်အကြောင်းလည်းမဖတ်နဲ့။ဟံသာဝတီဦးဝင်းတင်အကြောင်းလည်းမဖတ်နဲ့။အကိုလည်း မဖတ်နဲ့ဆိုတာတွေဖတ်ပြီးမလုပ်နဲ့ဆိုတာတွေကြီး လုပ်ချင်ခဲ့တာ။ မဖတ်နဲ့ဆို မဖတ်နဲ့ညီမလေးရဲ့အဖေပြောသလို အကိုကကြည်သာအေးချမ်းလေးကို ချစ်လို့ပါဆိုတဲ့စကားနဲ့ မျက်စိတွေပိတ်ပစ်ချင်တာ။သိတာများလေး ပူလောင်လေပဲ ညီမလေး။ညီမလေးမသိတာများရင် ပူလောင်တာတွေ လျော့မလားလို့အကို အတ္တကြီးမိတာပါ။ ညီမလေးရေကြည်သာအေးချမ်းရေငါ့အကိုက တောထဲမှာ…
Spring Reader 